Υπάρχει, ξέρετε, και ένας άλλος λόγος που με εκνευρίζει το γεγονός ότι φέτος η σχολική χρονιά θα αρχίσει χωρίς βιβλία. Οι εκπαιδευτικοί το γνωρίζουν, ο περισσότερος κόσμος όμως το αγνοεί.

Ας υποθέσουμε ότι το ΥΠΔΒΜΘ έστελνε πέρυσι σε ένα σχολείο 100.000 σχολικά βιβλία. Αν καταναλώνονταν, παραδείγματος χάριν, τα 95.000, το Υπουργείο ζητούσε από το σχολείο να ανακυκλώσει τα βιβλία που περίσσευαν – ούτε να τα επιστρέψει στην αποθήκη ούτε να τα φυλάξει για την επόμενη χρονιά. Να τα ανακυκλώσει. Μάλιστα κάποια σχολεία, ακολουθώντας την παραπάνω προτροπή, ζητούσαν από τους μαθητές να επιστρέψουν τα βιβλία τους στο τέλος της χρονιάς ώστε να σταλούν κι αυτά με τη σειρά τους στην ανακύκλωση.

Αντί, δηλαδή, να ζητήσει από το σχολείο να κρατήσει τα περισσευούμενα βιβλία για την επόμενη σχολική χρονιά, του ζητούσε να τα στείλει για να ανακύκλωση. Κάποια από τα βιβλία έρχονταν σε ένα έκδοση (με συμπληρώσεις/διορθώσεις) την νέα χρονιά, τα οποία κάλλιστα θα μπορούσε να ανακυκλώσει. Όσα όμως δεν άλλαζαν δεν υπήρχε λόγος να πάνε στην ανακύκλωση.

Πώς, λοιπόν, μπορεί η Υπουργός να ζητάει «συγγνώμη» από μαθητές και γονείς (για τους εκπαιδευτικούς ούτε λόγος) τη στιγμή που το λάθος είναι καθαρά δικό τους; Πώς ζητάει από τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς να βγάλουν φωτοτυπίες και διορθώσουν το δικό τους λάθος; Γιατί αναγκάζει τους γονείς να «βγάλουν αυτοί το φίδι από την τρύπα» αγοράζοντας τα βιβλία από τα βιβλιοπωλεία (γιατί είμαι σίγουρος ότι πολλοί γονείς θα το κάνουν κι αυτό);

Η κυβέρνηση ευαγγελίζεται την πράσινη αναπτυξη, αλλά αυτό που έκανε μόνο πράσινη δεν ήταν…