Ήμουν πάντα από αυτούς που στα γραπτά τους βλέπεις (ποσοτικά) λίγα (αρκετές φορές και ουσιαστικά) πράγματα. Στα διαγωνίσματα του σχολείου, έγραφα πάντοτε αυτό που θεωρούσα εγώ ως ουσία του θέματος και απέφευγα κάθε είδους σάλτσα. Μόνο όταν το γραπτό δεν ήταν προϊόν δικής μου, πρωτότυπης σκέψης γέμιζαν οι σελίδες.

Και στο πανεπιστήμιο τώρα τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει. Πέντε εξεταστικές περιόδους έχω περάσει και μόνο δυο φορές ζήτησα δεύτερη κόλλα. Το χειρότερο είναι πως ακόμα νιώθεις άσχημα για αυτό το λίγο που γράφεις και φτάνεις στο σημείο να το θεωρήσεις μειονέκτημα.

• Με ενοχλούν απίστευτα αυτοί που θεωρούν το επάγγελμα των εκπαιδευτικών, και δη των δασκάλων, παιχνιδάκι. Όταν προσπαθούν να μου ανοίξουν μια τέτοια συζήτηση, αποφεύγω διακριτικά και αλλάζω θέμα. «Η σχολή σας είναι παιδική χαρά» μου έλεγε τις προάλλες ένας συνομήλικος συγγενής – και το αστείο είναι ότι οι γονείς του είναι και αυτοί δάσκαλοι, που σημαίνει ότι αυτός χάρη στη “παιδική χαρά” ανατράφηκε, σπούδασε κλπ. «Εγώ θα έβγαζα τη σχολή σου με κλειστά μάτια» παρατηρούσε χθες ένα φίλος από την παρέα – «αν μπορείς να περάσεις εσύ Πόρποδα και Βεργίδη με την πρώτη, εγώ θα πέσω από την Ακρόπολη» είπα από μέσα μου…
• Έχουμε την κακή συνήθεια να δημοσιεύουμε τα προσωπικά μας στοιχεία στο Facebook, η οποία μας ενοχλεί κατά βάθος! Πλησίασα τις προάλλες έναν συμφοιτητή που δεν είχαμε μιλήσει ποτέ μέχρι τώρα. Του συστήθηκα. Πριν προλάβει να μου συστηθεί κι αυτός τον διέκοψα λέγοντας «Μη μου πεις τίποτα. Σε ξέρω…» και του ξεφούρνισα ονοματεπώνυμο, πόλη καταγωγής και relationship status. «Πού τα ξέρεις όλα αυτά;» ρώτησε γεμάτος απορία. «Από το Facebook. Αυτός άλλωστε δεν είναι ο λόγος που τα δημοσιοποίησες;» του απάντησα και έφυγα αφήνοντάς τον με μια γκριμάτσα ενόχλησης στο πρόσωπό του.

• Μόλις γύρισα από πνευμονολόγο, λόγω του βήχα που έχω – και ο οποίος γίνεται όλο και πιο ενοχλητικός. Τελικά τίποτε το ιδιαίτερο. Απλώς, η γρίπη που είχα επιδείνωσε το ελαφρύ άσθμα μου. Συστήνονται, για αρχή, εισπνοές για την αντιμετώπισή του.
• Με αφορμή το ότι είμαι φοιτητής στο Παιδαγωγικό, μου είπε αυτό ακριβώς που έχω γράψει κι εγώ σε αυτό εδώ το blog. Σε επαγγέλματα τα οποία βασίζονται κατ’ αρχήν στη συναναστροφή με κόσμο, αν δεν έχεις το «επικοινωνιακό» δεν κάνεις και πολλά, ανεξαρτήτως του τι πτυχία έχεις. Το ίδιο, καταλήξαμε, ισχύει και για τον δάσκαλο…
• «Τι ομάδα είσαι;» με ρώτησε πριν φύγω. «Δεν ασχολούμαι…» απαντάω. «Την καλύτερη δουλειά κάνεις, γιατί και εμείς που είμαστε πορωμένοι με την Παναχαϊκή τι καταλάβαμε; Να φανταστείς ήμουν στην Αμερική για διδακτορικό, τηλεφωνούσα στους δικούς μου και τους ρωτούσα πως τα πήγαινε η ομάδα μου. Για τέτοια τρέλα μιλάμε…».  Όπως καταλαβαίνετε, έφυγα γελώντας…